Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ

   Στίς 15 Σεπτεμβρίου ἡ πόλη τῆς Φιλιππιάδας γιορτάζει καί πανηγυρίζει μέ ἰδιαίτερη λαμπρότητα καί εὐλάβεια τόν πολιοῦχο καί προστάτη της ἅγιο Βησσαρίωνα.

   Ὅμως, γιατί καί ἀπό πότε ἡ περιοχή τῆς Φιλιππιάδας ἀλλά καί τῆς Ἄρτας τιμᾶ καί εὐλαβεῖται τόσο τόν ἅγιο Ἱεράρχη Βησσαρίωνα, πού ἔζησε καί ἔδρασε στήν πρώϊμη Τουρκοκρατία στή γειτονική Θεσσαλία; 

   Ἀπό τότε, πού λιτανεύοντας τήν ἁγία Κάρα του σταμάτησε ἡ θανατηφόρα ἐπιδημία, πού θέριζε τήν περιοχή καί μέχρι τότε ἀριθμοῦσε πολλές ἑκατοντάδες θύματα.

    Στό βιβλίο «Δοκίμιο ἱστορικό περί Ἄρτης καί Πρεβέζης» τοῦ Μητροπολίτου Ἄρτης Σεραφείμ Ξενοπούλου, ἀναφέρεται ἐπί λέξει:

   «Εἰς τήν δυστυχῆ αὐτή περιοχή συνέβη κατά τό ἔτος 1816, Μαΐου 2 καί διήρκεσε 14 μῆνες, μέχρι τό 1817, Ἰουλίου 2, τρομερά λοιμική νόσος, ἡ πανώλης, ἡ ὁποία ὡδήγησε στόν θάνατο περίπου τρεῖς χιλιάδες (3.000) ψυχές.

    Ἀπηλλάγη δέ αὐτῆς ὁ τόπος διά τῆς ἀφιχθείσης, προσκλήσει τῶν Χριστιανῶν, ἱερᾶς καί χαριτοβρύτου Κάρας  τοῦ μητροπολίτου Λαρίσης ἁγίου καί θαυματουργοῦ Βησσαρίωνος κτίτορος τῆς σεβασμίας Μονῆς τοῦ Δούσικου τῶν Μεγάλων Πυλῶν.

    Κατά τήν δεινήν αὐτήν περίστασιν διαρκούσης τῆς πανώλους, πολλές οἰκογένειες μετέβησαν εἰς ἀλλοδαπήν· ἄλλες δέ περίπου 300 ἄνευ διακρίσεως θρησκείας κατέφυγον εἰς τάς Μονάς Κάτω Παναγίας, Θεοτοκίου καί Βλαχέρνης, οἱ ὁποῖες ὄντως ἀνεδείχθησαν ἀρωγοί αὐτῶν καί συνετέλεσαν στήν σωτηρίαν καί περίθαλψιν τῶν ἐνδεῶν...».

   Λέγει ὁ Χριστός στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο: «Ἐγώ ἦλθον, ἵνα ζωήν ἔχητε καί περισσόν ἔχητε...»· δηλ. Ἐγώ ἦλθα γιά νά σᾶς δώσω τήν δυνατότητα νά ἔχετε ζωή μέ πληρότητα· περίσσευμα ζωῆς· αἰώνια ζωή.

   Τήν ἀλήθεια αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ διαπιστώνουμε αἰσθητά στό «σημεῖο» τοῦ ἁγίου Βησσαρίωνα στήν περιοχή μας.

   Ἔρχεται 300 περίπου χρόνια μετά τόν θάνατό του ἕνα λείψανό του, ἡ ἁγία Κάρα του καί μεταδίδει ζωή· καί σταματάει τόν θάνατο· καί ἐνεργεῖ πράγματα, πού ὅλοι οἱ σωματικά ζωντανοί μέ ὅλη τους τήν γνώση καί δύναμη δέν μποροῦν νά κατορθώσουν. Καί μᾶς δίνει τήν πιό πειστική καί δυναμική Μαρτυρία γιά τό πόσο ἀληθινός εἶναι ὁ Χριστός καί ὁ λόγος Του.

   Ὅμως σήμερα, στήν ἐποχή μας κινδυνεύουμε, ἀπό μιά πανούκλα χειρότερη ἀπό ἐκείνη, πού λυμαινόταν τόν τόπο, ὅταν ἔκανε τό θαῦμα του ὁ ἅγιος Βησσαρίωνας.

   Οἱ δυνατότητες, πού μᾶς δίνει ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς εὐκολώτερα μᾶς δημιουργοῦν μιά ψευδαίσθηση αὐτάρκειας καί δύναμης.

   Εὐκολώτερα φουσκώνουν τά μυαλά μας καί παίρνουν ἀέρα.

   Εὐκολώτερα «ψηλώνει» ὁ νοῦς μας· καί ἔτσι εὐκολώτερα ξεχνᾶμε τόν Χριστό καί τήν ἀληθινή ζωή καί ἐλευθερία ἀπό τά πάθη, πού μᾶς ὑποδεικνύει.

   Εὐκολώτερα ἀμελοῦμε καί καταφρονοῦμε τήν ἀξία τοῦ λόγου Του.

   Εὐκολώτερα κολλάει ἡ καρδιά μας στά κάτω καί στήν ματαιότητα.

   Γι᾿ αὐτό σήμερα ἔχουμε μεγαλύτερη ἀνάγκη τήν δυναμική μαρτυρία τῆς ζωῆς καί τοῦ φρονήματος τοῦ ἁγίου Βησσαρίωνος.

  Γι᾿ αὐτό εἶναι πολύ σημαντικώτερο θαῦμα νά καταφέρουμε σήμερα νά ἀποφύγουμε τόν κίνδυνο τῆς φοβερῆς πανούκλας, τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Χριστό· καί ἐμπνεόμενοι ἀπό τό ὁλοζώντανο καί ὁλοφώτεινο παράδειγμα τοῦ ἁγίου Βησσαρίωνα νά ἐμπιστευθοῦμε ἔμπρακτα τόν Χριστό ζώντας ὡς συνειδητά μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του.

                                                                                            Ἀρχιμ. Σ. Δ.