ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΤΩΧΟΤΕΡΟΣ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΤΩΧΟΤΕΡΟΣ ;

        Είναι γνωστή η φιλοξενία του Προφήτη Ηλία από μία πάμπτωχη χήρα στα Σάρεπτα της Σιδωνίας.

       Την συνάντησε ο Προφήτης να μαζεύει ξύλα. Και της ζήτησε λίγο ψωμί. Εκείνη είχε μόνο λίγο αλεύρι και λίγο λάδι. Και ίσα που έφταναν να φάει για τελευταία φορά αυτή και τα παιδιά της. Όμως η φτώχεια και ο πόνος, την είχαν κάμει πονετική και εύσπλαχνη. Έτσι δεν δίστασε, να πάρει το ψωμί από το δικό της στόμα και των παιδιών της και να το δώσει στον Προφήτη Ηλία. Και μάλιστα χωρίς να ξέρει, ποιον είχε μπροστά της. Τον είδε σαν ένα φτωχό.

      Αναρωτιέται ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

       -Ποιος είναι φτωχότερος από εκείνη την χήρα;

     Και μετά από αυτό το παράδειγμα, ποιος τολμάει να προφασισθεί φτώχεια, για να μη  κάμει ελεημοσύνη; Εκείνη είχε μια χούφτα αλεύρι και τόδωσε. Σε ποιον δεν περισσεύει… μια χούφτα αλεύρι;

     Κάποιος νεαρός, στην διάρκεια των διακοπών του, γνώρισε ένα παιδάκι με ειδικές ανάγκες. Έπασχε από μυϊκή δυστροφία,. Του έδειξε ενδιαφέρον. Του μίλησε με αγάπη. Και κέρδισε την φιλία  του.

     Όταν τελείωσε το καλοκαίρι, και το παιδί επέστρεψε στο ίδρυμα, που το είχαν βάλει οι γονείς του, ο νεαρός αποφάσισε να πηγαίνει κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο και να το βλέπει. Η διαδρομή ήταν πολύ μεγάλη. Έπρεπε να μένει δύο βραδιές σε ξενοδοχείο κοντά στο ίδρυμα. Ξόδευε ένα σημαντικό ποσό από τον πενιχρό μισθό του, ενώ θα μπορούσε να τα «γλεντήσει»  με την παρέα του.

     Παρ όλο που δούλευε στις οικοδομές και κουράζονταν αρκετά, αφιέρωνε κάθε δεύτερη εβδομάδα δύο ολόκληρες μέρες, για να κάνει το πρόσωπο αυτού του παιδιού να χαμογελά και την καρδιά του να γεμίζει από χαρά.

      Όλοι έχουμε κοντά μας «άτομα με ειδικές ανάγκες». Και πρώτα-πρώτα μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Ο διπλανός μας (σύζυγος, παιδιά, συγγενείς) είναι άνθρωπος με πάθη, αδυναμίες, παραξενιές, καπρίτσια, πείσματα και με πολλές άλλες «ειδικές ανάγκες».

     Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει, ότι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη γι΄ αυτούς, είναι: να γίνουμε στόμα Χριστού για τους άλλους, δεν σημαίνει ότι από το πρωί μέχρι το βράδυ τους «πρήζω» στις παρατηρήσεις και στις διδασκαλίες!

     Ο Χριστός δεν  άνοιξε το στόμα Του μόνο για να διδάξει και να ελέγξει. Δεν χρησιμοποίησε το Στόμα Του μόνο για να δώσει εντολές ή για να δείξει την εξουσία Του. Το χρησιμοποίησε:

              Και τότε που λοιδορούμενος, ευλογούσε·

              Και τότε που μίλησε με καλοσύνη στον δούλο, που τον ράπισε·

              Και τότε που, ενώ Τον εμπαίζανε και Τον εξευτέλιζαν, Αυτός σιωπούσε·

              Και τότε που προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του.

      Τέτοιο στόμα θέλει να αποκτήσουμε ο Χριστός. Και ένα τέτοιο στόμα Του αρέσει περισσότερο από το στόμα των Προφητών! Κανένα στόμα, ούτε των προφητών το στόμα, δεν του αρέσει τόσο, λέει ο όντως Χριστόστομος άγιος Ιωάννης, όσο «το στόμα των επιεικών και πράεων ανθρώπων».

      Έστω, λοιπόν, ότι δεν έχουμε ούτε μια χούφτα αλεύρι! Όλοι έχουμε στόμα. Και μπορούμε να αγωνιστούμε να το κάνουμε «στόμα Χριστού».

       Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη και η πιο θεάρεστη ελεημοσύνη προς τους αδελφούς μας.

από το βιβλίο "ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ  ΤΗ  ΛΥΧΝΙΑ"
του Αρχιμ. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου