ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ 2012
Στην εποχή μας
έρανος αγάπης; Μήπως είναι πρόκληση; Τί να δώσει ο σημερινός άνθρωπος, όταν τα
μέτρα λιτότητας τον πολιορκούν καθημερινά και από παντού;
Μα ακριβώς σε
τέτοιες περιστάσεις κρίνεται η ανθρωπιά μας. Τί κάνουμε; Πασχίζουμε απλώς για
την ατομική μας εξασφάλιση που απειλείται από την πτώση των οικονομικών
δεικτών, ή σκεπτόμαστε πόσο πιο πολλοί συνάνθρωποί μας υπ᾽ αυτές τις συνθήκες
βουλιάζουν αδιάκοπα στο τέλμα της φτώχειας; Ακόμα και ένα κομμάτι ψωμί να μας
έχει απομείνει, έχουμε μπροστά μας πάντα δυο δυνατότητες: Ή να το φάμε μόνοι
μας αποβλέποντας στην ατομική μας επάρκεια, ή να το μοιράσουμε με τον διπλανό
μας ενεργώντας αγαπητικά και θυσιαστικά. Εμείς διαλέγουμε, αλλά και κρινόμαστε
με την επιλογή μας.
Μήπως όμως είναι
πρόκληση να κάνει έρανο η Εκκλησία, αντί να δίνει στον φτωχό απ᾽ την αμύθητη
περιουσία της; Ας δούμε αυτόν τον μύθο που ευκαίρως ακαίρως και απολύτως
εσκεμμένα πλανάται στον αέρα, κυρίως, των ΜΜΕ.
Η Εκκλησία είναι
ο μεγαλύτερος εθνικός ευεργέτης, αφού έχει παραχωρήσει στο κράτος μέχρι σήμερα
το 96% της περιουσίας της. Με ό,τι απομένει από την μη αξιοποιήσιμη, λόγω
δέσμευσής της από το κράτος, περιουσία της η Εκκλησία επιτελεί το τεράστιο και
ποικίλο κοινωνικό της έργο με χιλιάδες ιδρύματα. Τα συσσίτια μόνο σήμερα είναι
της τάξης των 250.000 μερίδων φαγητού καθημερινά.
Με τον Έρανο
αγάπης (14, 15, 16 Δεκ. 2012) σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε στην προσπάθεια
αυτή. Δεν αναγκάζουμε κανέναν για τίποτε. Θα ενοχλήσουμε μόνο κατ᾽ ανάγκην
χτυπώντας την πόρτα σας (και ζητούμε συγνώμη γι᾽ αυτό), μα η επιλογή είναι
πάντα δική σας. Και εμείς θα τη σεβαστούμε.
Προσφέροντας στα
έργα της αγάπης δείχνουμε πόσο σημαντικό είναι το πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας,
αφού για μας είναι εικόνα του Θεού. Μα και αυτός που προσφέρει, ενεργεί με τον
τρόπο του Θεού. Μοιάζει με τον Θεό.
Λέει μια
ιστορία, πως ένα παιδί, κοκαλιασμένο απ᾽ το κρύο, χάζευε μπροστά στα όμορφα
παπούτσια μιας βιτρίνας. Μια καλοβαλμένη κυρία στάθηκε δίπλα του. "Τί
κάνεις εδώ;" το ρώτησε. "Περιμένω να μου χαρίσει ο Θεός ένα ζευγάρι
παπούτσια", απάντησε ο μικρός. Η κυρία τον πήρε απ᾽ το χέρι και μπήκαν στο
κατάστημα. Μια πωλήτρια καθάρισε τα παγωμένα πόδια του, του φόρεσε ζεστές
κάλτσες και μετά ένα ζευγάρι παπούτσια. Όταν βγήκαν να φύγουν, ο μικρός ρώτησε
την κυρία: "Συγνώμη, κυρία, μήπως είστε η σύζυγος του Θεού;".
Η κυρία τον είδε
σαν εικόνα του Θεού, μα και ο μικρός την έβλεπε να μοιάζει με τον Θεό. Ε!
λοιπόν, είναι μεγαλείο αυτό. Ας το ζηλέψουμε!
(Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως)
