ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 1

              ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

        ΙΕΡΑ ΜΗτΡΟΠΟΛΙΣ
ΝΙκΟΠΟΛΕΩΣ & ΠΡΕΒΕΖΗΣ
                    -------
                                                                                              εν Πρεβέζῃ : 25-11-2012
 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 1

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν Εὐσεβῆ λαό
Τῆς Θεοσώστου Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης.

          Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα.

          Χάρις ὑμῖν καί εἰρήνη ἀπό Θεοῦ πατρός ἡμῶν καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ (Β΄ Θεσ. Α΄, 2). Εἶναι οἰκεία σέ ὅλους ἡ πατερική παρομοίωση τῆς Ἐκκλησίας μέ πλοῖο. Ἕ­να πλοῖο τό ὁποῖο πορεύεται στό ἱστορικό γίγνεσθαι μέ σκοπό τή σωτη­ρία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων καί τελικό προορισμό τό ἀκύμαντο λιμάνι τῆς ἐ­πουρανίου Βασιλείας, στό ὁποῖο ἐπιδιώκει νά μᾶς μεταφέρει ὅλους. Στό πλοῖο αὐτό Κυβερνήτης εἶναι πάντα ἕνας καί μόνος, ὁ Κύριος τῆς Δόξης, ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός μας! Ἡ Ὑπερ­αγία Θεοτόκος, ὡς ἡ πλέον πεπαρρησιασμέ­νη ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους ἐνώπιον τοῦ Θείου Μεγαλείου, φέρει τά δεύτερα, γι' αὐτό καί προσομοιάζεται ἀπό τούς Πατέ­ρες ὡς ὁ ὕπαρχος τοῦ πλοίου. Πλή­ρωμα εἶναι οἱ Ἅγιοι Πάντες, οἱ ὁποῖοι μεριμνοῦν καί γιά τήν καλή πορεία τοῦ πλοίου, ἀλλά καί γιά τούς ἐπιβάτες, ὅλους ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἐ­μπιστευόμαστε τήν ὕπαρξή μας στή Μητέρα Ἐκκλησία γιά νά μᾶς χαρίσει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτι­ῶν, τή σωτηρία καί τή λύτρωση καί ἐν τέλει νά μᾶς ἁγιάσει καί νά μᾶς θε­ώσει. Τό ταξίδι κατά τίς καιρικές περιστάσεις, ἄλλοτε εἶναι ἥρεμο, γαλήνιο καί εἰρηνι­κό, καί ἄλλοτε δύσκολο, ἐπικίνδυνο, ὁριακό, μέ τή μανία τῶν κυμμάτων νά ἐπι­φέρει σύγχυση, θόρυβο καί ταραχή. Ὅμως, ἐπειδή τό πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν ἀψευδῆ διαβεβαίωση τοῦ ἴδιου τοῦ Θείου Δομήτορός Της, εἶναι ἀβύθιστο καί ἐπειδή Κυβερνή­της εἶναι ὁ Χριστός, ἀκόμη καί στά πιό δύσκολα ὑπάρχει ἡ αἴ­σθηση τῆς ἀσφάλειας τῆς ἀγκαλιᾶς τοῦ Θεοῦ-Πατέρα, εἶναι δεδομένη ἡ βεβαιό­τητα τῆς τελικῆς νικηφόρου ἐκ­βάσεως καί διατρανώνεται ἡ πεποίθηση πώς τε­λικῶς, ὅ,τι καί νά συμβεῖ, ὅσο καί νά αὐτονομοῦνται ἤ καί νά ἐναντιώνονται οἱ ἄνθρωποι, νικητής εἶναι ὁ Χριστός καί ὅσοι μέ Πίστη τόν ἀκολουθοῦν, ἔχοντας ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στή Θεία Πρόνοια. Γι' αὐτό καί ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ξε­καθαρίζει πώς ἐάν κάποιος πολεμήσει μέ ἄλλον ἄνθρωπο, ἤ θά νικήσει ἤ θά νι­κηθεῖ. Ἐάν ὅμως, ὁ οἱοσδήποτε πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία, τότε μόνο νά νικηθεῖ μπορεῖ νά περιμένει.

          Μέρος τοῦ ταξιδιοῦ τοῦ πλοίου τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ καί ἡ ζωή τοῦ κα­θενός μας. Ὁ ἀγώνας μας ἔγκειται στό νά μή μᾶς ἀρπάσουν τά κύμματα, οἱ πε­ριστάσεις καί οἱ πειρασμοί τοῦ βίου, καί μᾶς πετάξουν ἔξω ἀπό τό καράβι τῆς σωτηρίας. Ἡ προαίρε­σή μας συνίσταται στό νά παραμείνουμε ὅσο τό δυνατό πιό ἀποφασιστικοί στή θέση πού ὁ Κυβερνήτης τοῦ πλοίου μᾶς τοποθετεῖ καί μᾶς ἀναθέτει ὡς πάλαισμα ζωῆς. Ὁ πόθος μας πρέπει νά εἶναι ἡ εὐαρέσκεια τοῦ Χριστοῦ μας, ὥστε «σύν αὐτῷ ζήσωμεν» (Α΄ Θεσ. ε΄, 10). Δέν γνωρίζουμε γιά πόσο καλεῖται ὁ καθένας νά ἀγωνισθεῖ τόν καλόν ἀγώνα. Γνωρίζουμε μόνον ὅτι ὁ Χριστός ἔχει θέσει στή διάθεσή μας ὅλα τά ἀπαραίτη­τα μέσα γιά νά ἐπιτύχου­με. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά, γεγονός εἶναι ὅτι «γενεά παρέρχεται καί γενεά ἀνίστα­ται» (Κριταί β΄, 10).

          Ἔτσι καί ὁ ἀοίδιμος Προκάτοχός μου, μακαριστός Μητροπολίτης Νικοπό­λεως καί Πρεβέζης κυρός Μελέτιος, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκε ἀνδρείως γιά περισσότε­ρα ἀπό τριά­ντα ἔτη τόν καλόν ἀγώνα τῆς πνευματικῆς καλλιεργείας τοῦ ὑπέρο­χου αὐτοῦ ἀμπε­λῶνος, τῆς Θεοσώστου καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως ταύτης, παρέθηκε τό πνεῦμα του εἰς τάς χεῖρας τοῦ Κυρίου, ἵνα εὕρῃ τόν μισθόν τῶν πι­στῶν καί φρονίμων οἰκονό­μων (Εὐχή Προσκομιδῆς Θ. Λειτουργίας Μ. Βασιλεί­ου). Βέβαιοι ὄντες καί διακατεχό­μενοι ἀπό τή πεποίθηση τῆς μετά τῶν Ἁγίων καί Δι­καίων κατατάξεως τῆς μακαρίας ψυχῆς του, διατηροῦμε ὡς πολύτιμη πα­ρακαταθήκη τό Χριστομίμητο τρόπο τῆς ἐπί­γειας βιοτῆς του, τήν πνευματικότη­τα της ἀναστροφῆς του καί τό ἁπλό καί ἀνεπιτή­δευτο τῆς συμπεριφορᾶς του. Σημεῖα ἀναφορᾶς θά παρα­μένουν τά βιβλία του, τά ἄρθρα καί λοιπά κείμενά του, κυρίως ὅμως, οἱ Εἰσηγήσεις του πρός τό Σεπτό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκ­κλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπου μέ συναί­σθηση τῆς ἐπισκοπικῆς του εὐθύνης διε­τράνωνε λόγον περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος, ἀνα­δεικνύοντας τό ὅτι ὁ κάθε Ἐπίσκο­πος δέν χειροτονεῖται περιοριστικῶς γιά τή γεωγρα­φική περιφέρεια ὅπου τόν τοποθετεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά φέρει τήν εὐθύνη σύνολης τῆς Ἐκκλησίας.

          Καί τώρα, μετά τήν πρός Κύριον ἐκδημία του, ἡ Ἐκκλησία καλεῖ ἄλλον στόν ἴδιο ἀμπελῶνα, μέ προκλήσεις διαφορετικές ἴσως, στά πλαίσια τῆς νεώτε­ρης ἱστορικῆς συγκυρίας, ἀλλά διακύβευμα πάντα τό ἴδιο, τή σωτηρία ψυχῶν ὑ­πέρ ὧν Χριστός ἀπέ­θανεν.  Δέν καλεῖται ὁ ἑκασταχοῦ Μητροπολίτης, σάν ἕνας ἀκόμη διοικητικός ὑπάλ­ληλος, μιᾶς κάποιας ἰδιομορφίας ἴσως, μέ ἐγκοσμιοκρα­τικούς καί ἐξουσιαστικούς ὅ­ρους, νά καθέξει ἁπλῶς μιά θέση, ὅπως λανθασμέ­να θεωροῦν μερικοί. Καλεῖται νά καταστῇ εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ὥστε νά μορφωθῇ ὁ Χριστός ἐν πᾶσι τοῖς πι­στοῖς. Κι αὐτό εἶναι δυσνόητο θεωρητικά καί φοβερά προκλητικό πρακτικά, καθώς ἀ­ποτελεῖ πρόκριμα καί στάση ζωῆς, τό ὁ­ποῖο ἀνιχνεύεται στό κάθε λεπτό τῆς θυσιαστι­κῆς Ἐπισκοπικῆς διακονίας. Προ­σωπικῶς, δέν μπορῶ νά σᾶς τό ἐξηγήσω παρά μόνον μέσα ἀπό μία φράση τοῦ ἴ­διου τοῦ Κυρίου μας, «οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλά διακο­νῆσαι». Δέν ἦλθα ἀ­ποβλέποντας σέ ἄνεση καί τρυφή, οὔτε ἐπιδιώκω κοσμική δόξα καί ὑπεροχή. Ὁ λαός μας ἔχει ἐπιφυλάξει γιά ἐμᾶς τούς Κληρικούς τήν πιό γλυκειά προσφώνη­ση, «πάτερ». Ὁ καθένας ἀπευθυνόμενος σέ Κληρικό τόν ἀποκαλεῖ πατέρα. Κι ἐ­γώ σέ αὐτό στοχεύω. Νά καταστῶ Πατέρας Πνευματικός τοῦ καθενός σας καί νά δι­καιώνω τόν τίτλο αὐτό μέ τήν κάθε ἐνέργεια, τήν κάθε ἀπόφαση, την κάθε ἐπιδίωξή μου.

          Συνηθίζουν κάποιοι νά λένε πώς μέ τήν ἐκδημία κάποιου κλείνει ἕνα κε­φάλαιο καί μέ τόν ἐρχομό τοῦ διαδόχου του ἀνοίγει ἕνα ἄλλο. Ἡ αὐτοσυνειδησί­α τῆς Ἐκκλη­σίας μας, θεωρῶντας τόν κόσμο καί τήν ἱστορία ὑπό τό πρῖσμα τῆς αἰωνιότητος, δη­λώνει ἁπλῶς πώς ἡ Ἐκκλησία διαρκῶς πορεύεται, ὡς πλοῖο πού συνεχίζει τό ἀέναο ταξίδι του. Σᾶς καλῶ ὅλους νά συνταξιδεύσουμε μέ χαρά καί νά κάνουμε τό κοινό μας ταξίδι συναρπαστικό καί καρποφόρο ὑπό τή Σκέπη τῆς Παναγίας μας καί τήν Εὐλο­γία τοῦ Κυβερνήτη τῆς ζωῆς μας, τοῦ μόνου αληθι­νοῦ Θεοῦ, «ᾦ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν» (Ἀποκ. ε΄, 13).

 

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος