Ο χειροτονητήριος λόγος

"Εὐλογητός ὁ Θεός καί Πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ εὐλογήσας ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ, ἐν ᾧ ἔχομεν τήν ἀπολύτρωσιν διά τοῦ αἵματος Αὐτοῦ, τήν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων κατά τόν πλοῦτον τῆς Χάριτος Αὐτοῦ, ἧς ἐπερίσσευσεν εἰς ἡμᾶς ἐν πάσῃ σοφίᾳ καί φρονήσει". (Ἐφεσ. Α΄, 3-8)

Χάριτι καί παραχωρήσει Κυρίου ἵσταμαι ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου καί ἐνώπιον Ὑμῶν, Μακαριώτατε.... προκειμένου νά λάβω τήν χάριν τῆς ἀρχιερωσύνης.

Εὐλογῶ, δοξολογῶ καί ὑμνολογῶ τόν Θεό, ὁ ὁποῖος μέ ἀξίωσε νά ἀναλάβω τήν μεγίστη τιμή καί τήν ὑψηλή εὐθύνη τῆς διακονίας αὐτῆς, διά τῶν Ὑμετέρων σεπτῶν χειρῶν καί τῶν τιμίων ψήφων τῆς Ἱεραρχίας τῆς καθ' Ἑλλάδα Ἐκκλησίας.  

Κατά τήν ὥραν αὐτήν ἀναλογίζομαι τό χρέος μου ἔναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων διά τήν μεγίστην εὐλογίαν, ἀλλά καί τάς εὐθύνας αἱ ὁποῖαι συνοδεύουν τήν ἱεράν ἀποστολή μου ἔναντι τοῦ εὐλογημένου κλήρου καί λαοῦ τῆς πολυπτύχου ἱστορικῶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης.

"Χάρις δέ τῷ Θεῷ ἐπί τῇ ἀνεκδιηγήτῳ Αὐτοῦ δωρεᾷ"

Εὔχεσθε ὑπέρ ἐμοῦ, ὥστε νά σταθῶ ἄξιος καί ἱκανός νά ἀναλώσω ὅλες τίς ταπεινές μου δυνάμεις πρός ὄφελος τοῦ ποιμνίου τῆς λαχούσης μοι Ἐπισκοπῆς, διατηρῶν ἀναλλοίωτον τήν ἐμπιστοσύνη καί τήν ἀγάπη σας.

Ἡ συγκίνησή μου, Μακαριώτατε, εἶναι βαθύτατη διότι εὑρίσκομαι ἐνώπιόν Σας ἐντός τοῦ περικαλοῦς τούτου καί ἱστορικοῦ Ναοῦ, τόν ὁποῖο, ὁ ὑπέροχος χρωστήρ τοῦ ἀειμνήστου Φωτίου Κόντογλου, ἐκφραστοῦ τῶν δογμάτων τῶν Πατέρων καί τῶν δεινῶν τῆς Ρωμιoσύνης, κατεκόσμησε. Εἰς τόν Ναό ὅπου ἡ μητέρα μου μέ ἔφερε γιά σαραντισμό, εἰς τόν Ναό ὅπου δέχθηκα τό βάπτισμα καί ἔλαβα δυνάμει τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στίς 3 Αὐγούστου τοῦ 1957, ἀλλά καί ἀνῆλθα εἰς τόν δεύτερο  βαθμό τῆς ἱερωσύνης. Ὁ Θεός ηὐδόκησε καί ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὡδήγησε τό πλοιάριο τοῦ βίου μου ἐδῶ, νά διακονήσω εἰς τόν Ναό του, τόσον ὡς Διάκονος ὅσον καί ὡς Πρεσβύτερος καί Προϊστάμενος ἀπό τό 1996, μετά τήν προαγωγή τοῦ τότε προϊσταμένου καί νῦν Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ, μέχρι σήμερα. Τόν παρακαλῶ νά μήν παύση νά εἶναι ὁ προστάτης καί κυβερνήτης τῆς ζωῆς μου. Καί ὅπως πολλάκις μέχρι σήμερα ὑπήρξε ἀρωγός καί συναντιλήπτωρ τῶν δυσχερειῶν καί λύτης τῶν πειρασμῶν, ἔτσι καί  τώρα νά καλύπτει μέ τήν ἰσχυρή του προστασία κάθε βῆμα τῆς ἀρχιερατικῆς μου πορείας.

Στρέφομαι μετά σεβασμοῦ πρός τήν Ὑμετέρα Μακαριότητα, γιά νά ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνη μου καί τίς υἱικές μου εὐχαριστίες ἀπό τήν νέα αὐτή θέση, ὑπισχνούμενος ὅτι θά ἀναλώσω τίς δυνάμεις μου στήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας καί τό κατά Χριστόν συμφέρον τοῦ ποιμνίου τῆς λαχούσης μοι Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Μετ’ αἰσθημάτων σεβασμοῦ καί ἐν ταπεινώσει καρδίας στρέφομαι τανῦν πρός τόν Σεπτόν Οἰκουμενικόν Θρόνον καί τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, τόν δυναμικόν οἰακοστρόφον τοῦ νοητοῦ σκάφους τῆς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διαβεβαιούμενος αὐτόν καί τήν περί Αὐτόν Ἱεράν Σύνοδον περί τῶν αἰσθημάτων υἱικῆς ἀφοσιώσεως πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν.

Εὐγνωμόνως διά βίου θά μνημονεύω ὑπέρ ὑγείας τῶν χειροτονησάντων με Ἀρχιερέων, Γρεβενῶν κ. Σεργίου, εἰς Διάκονον, καί Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνοῦ, εἰς Πρεσβύτερον. Ὡσαύτως καί τόν γέροντα μου Ἀρχιμ. Χρυσόστομο, Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου.

Εὐγνώμονας εὐχαριστίας ὀφείλω πρός ὅλους τούς διατελέσαντας Ἀρχιγραμματεῖς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, μέ τούς ὁποίους συνεργάσθηκα κατά τρόπον ἄψογον και δημιουργικόν καί τῶν ὁποίων ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐμπιστοσύνη μέ ἐστήριξε, καί συγκεκριμένως τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας:

Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνό,

Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ κ. Δανιήλ,

Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. Θεολόγο,

Πατρῶν κ. Χρυσόστομο,

Πειραιῶς κ Σεραφείμ,

Κορίνθου κ. Διονύσιο,

Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ κ. Κύριλλο,

Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μᾶρκο καί

τόν Θεοφ. Ἐπίσκοπο Διαυλείας κ. Γαβριήλ, σημερινόν Ἀρχιγραμματέα.

Ἐκ μέσης καρδίας εὐχαριστῶ ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μετά τῶν ὁποίων εἶχα ἄριστον συνεργασία κατά τό μακρόν διάστημα τῆς διακονίας μου ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ δέ συνεργασία μετ' αὐτῶν ὑπῆρξε ἀρίστη.

Ἐπιτρέψτε μου ἀκόμη νά ἐκφράσω τίς ἰδιαίτερες εὐχαριστίες μου πρός ὅλους τούς ὑπαλλήλους, κληρικούς καί λαϊκούς, μέ τούς ὁποίους συνεργάσθηκα καθ' ὅλην τήν διάρκεια τῆς διακονίας μου στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Δέν θα λησμονήσω ποτέ τάς ἡμέρας, τοῦ βίου  μου μετ’ αὐτῶν.

Ἰδιαιτέραν μνείαν ὀφείλω εἰς τόν κ. Σεβαστιανόν Κουσούτην, ὁ ὁποίος τά τελευταία 4 χρόνια ὑπήρξε πολύτιμος συνεργάτης καί ἀληθής συγκυρηναίος τῆς διακονίας μου εἰς τήν Γραμματείαν τῶν Συνοδικῶν Δικαστηρίων. Τόν εὐγνωμονῶ.

Μέ συγκίνηση ἀναμιμνήσκομαι τῶν Μακαριστῶν Ἀρχιεπισκόπων Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Σεραφείμ καί κυροῦ Χριστοδούλου, δι' ὅσα εἰς ἐμέ προσέφεραν καί μέ ἐδίδαξαν, ὡς καί τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμ. κυροῦ Χριστοφόρου Παπαδοπούλου, τότε καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη ὑπό τοῦ ὁποίου ἐκάρην μοναχός εἰς τό Καθολικόν τῆς Μονῆς αὐτῆς.   

Ἀναμιμνήσκομαι τῶν γονέων μου οἱ ὁποῖοι ἤδη εὑρίσκονται στίς ἀγκάλες τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τόν Δημήτριο καί τήν Μαρία. Σέ αὐτούς ὀφείλω καί τό ζῆν καί τό εὖ ζῆν. Ἰδιαιτέρως αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ὑπογραμμίσω, ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς στήν μνήμη της, τόν ρόλο καί τήν συνεισφορά τῆς μητέρας μου στήν μικρόν κατά μικρόν κτηθεῖσα ἐντός μου ἀγάπη μου γιά τήν Ἐκκλησία. Ἦταν ἐκείνη πού μικρό παιδάκι μέ ἔπαιρνε ἀπό τό χέρι γιά νά μέ παραδώσῃ στήν διακονία τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Ἔχω τήν βεβαιότητα ὅτι καί ἐκείνη συγχαίρει αὐτήν τήν στιγμή καί συναγάλλεται. Ἄς ἔχω τήν εὐχή της καί τήν προσευχή της στή νέα μου αὐτή διακονία.

Ἡ μνήμη μου, Μακαριώτατε, αὐτήν τήν τόσο μεγάλη στιγμή τοῦ βίου μου ἐπανέρχεται εἰς τούς μακαριστούς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ, τόν Μακαριστό Ἀρχιμ. κυρό Δαμασκηνό Λαζαρίδη, τόν κτίτορα τοῦ Ναοῦ, τόν ὁποῖο ὡς παιδάκι ἐγνώρισα καί συνανεστράφην. Μέ ἐδίδαξε διά τοῦ παραδείγματός του τήν ἀγάπη καί τήν ἀφοσίωση πρός τήν Ἐκκλησία.

Ἐπίσης τόν μακαριστό πρεσβύτερο π. Χαράλαμπο Παπασταθόπουλο, ὁ ὁποῖος ἐπί μία σχεδόν δεκαετία ὑπῆρξε πατέρας, ἀδελφός καί συγκυρηναῖος. Ἐκζητῶ τίς θερμές προσευχές τους ἀπό τόν Οὐράνιο Θυσιαστήριο, πού θά μέ ἐνισχύσουν καί θά μέ ἐνδυναμώσουν στό ἐπίμοχθο ἔργο πού ἡ Ἐκκλησία μοῦ ἀναθέτει

Καί ἀκόμη, μετά συγκινήσεως βαθείας αἰσθάνομαι σήμερον ἐδῶ τήν πνευματική παρουσία τοῦ συμπρεσβυτέρου, συμφοιτητοῦ καί φίλου ἠγαπημένου, ὁ ὁποῖος νεώτατος ἐκλήθη εἰς τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, τοῦ πατρός Γεωργίου Μαρίνη.

Ἀς εἶναι ἡ μνήμη ὅλων αἰωνία!

Θερμάς εὐχαριστίας ὀφείλω στούς συνεφημερίους μου τόν π. Νικόλαο καί τόν π. Δημήτριο. Γνωρίζουν ὅτι θά εἶμαι συμπαραστάτης στό ἔργο τους ἰδιαίτερα σήμερα ὑπό τίς παροῦσες ἀντίξοες καί δυσχερεῖς συνθῆκες πού ἀντιμετωπίζει ἡ ἐνορία τοῦ Ἁγ. Νικολάου.

Μέ εὐγνωμοσύνη στέκομαι στά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μου πού μέ στήριξαν καί στηρίζουν στήν ἱερατική μου πορεία.

Τέλος, εὐχαριστῶ ὅλον τόν κόσμο, ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐνορίτες καί μή, πού μοῦ στάθηκαν, μέ ἐνίσχυσαν, μέ στήριξαν, ἐμπιστεύθηκαν τόν ἑαυτό τους στό πετραχήλι μου καί βοήθησαν ποικιλοτρόπως στήν προαγωγή τοῦ ἔργου τῆς ἐνορίας.

    Καί τώρα Μακαριώτατε,

"ἔστω ἡ λαμπρότης Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐφ' ἡμᾶς,

καί τά ἔργα τῶν χειρῶν ἡμῶν κατεύθυνον ἐφ' ἡμᾶς

καί τό ἔργον τῶν χειρῶν ἡμῶν κατεύθυνον".

Ἀμήν